خانوووما، آقایون دلم می خواد شعرامو اینجا بنویسم دوباره، بیاین و بخووونینشووون لطفا چون واسه شما می نویسمشووون :-)

مرد درمانگر وقتی از غار خویش بیرون می خزید، زیر سایه درختی توقف کرد و با خویش اندیشید که عمری را گذرانده اما جز بیماران و ناخوشان با وی دمخور نشده اند! کیف و ردا و عصای طبابت خویش را افکند و رو به شمایلی که از دخترکی بیمار با چشم های غزالی تصویر کرده بود، فریاد زد: لعنت به من، سلام به تمامی لذت ها، سلام به تمامی سرزمین های نامکشوف، سلام به تمامی موسیقی های ناشنیده و سلام به تمامی دخترکان....

مردی که از آنجا می گذشت گفت: "اسکل! اینا رو که قبلا آندره ژید گفته، از خودت چی بلدی؟" مرد درمانگر هیچی نگفت و به یادش افتاد که ژید سل دارد! پس کیف و ردا و عصای طبابتش را برداشت و به سراغ آندره ژید رفت.....

 و اما دوووستان.....

"محدثه خسروی" عزیز توووی وبلاگش قسمتی از مسافر کوووچووولووو رو نوشته که خیلی به دلم نشست، منم اینجا نقلش می کنم:

  آن وقت بود که سر و کله ی روباه پیدا شد.

................

شهریار کوچولو گفت : بیا با من بازی کن. نمی دانی چقدر دلم گرفته...

روباه گفت : نمی توانم بات بازی کنم.هنوز اهلیم نکرده اند آخر.

شهریار کوچولو آهی کشید و گفت : معذرت می خواهم.

اما فکری کرد و پرسید:اهلی کردن یعنی چه ؟

.................

روباه گفت : چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.

.................

اما پی حرفش را گرفت و گفت : زندگی یکنواختی دارم.من مرغ ها را شکار می کنم آدم ها مرا.همه مرغ ها عین همند همه آدم ها هم عین همند.این وضع یک خرده خلقم را تنگ می کند. اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی.آن وقت صدای پایی را می شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق می کند:صدای پای دیگران مرا وادار می کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه ای مرا از لانه ام می کشد بیرون.تازه،نگاه کن آن جا آن گندمزار را می بینی؟ برای من که نان نمی خورم گندم چیز بی فایده ای است.پس گندمزار هم مرا به یاد چیزی نمی اندازد.اسباب تاسف است اما تو موهات رنگ طلا است.پس وقتی اهلیم کردی محشر می شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می اندازد و صدای باد را هم که توی گندمزار می پیچد دوست خواهم داشت...

.................

لحظه جدایی که نزدیک شد روباه گفت : آخ ! نمی توانم جلو اشکم را بگیرم.

شهریار کوچولو گفت : تقصیر خودت است.من که بدت را نمی خواستم،خودت خواستی اهلیت کنم.

روباه گفت: همین طور است.

شهریار کوچولو گفت : اما اشکت دارد سرازیر می شود.

روباه گفت: همین طور است.

- پس این ماجرا فایده ای به حال تو نداشته.

روباه گفت : چرا ، برای خاطر رنگ گندم

-------------------------------------------------------

و تازه "میثم ریاحی" هم اینجا یعنی توووی وبلاگش یه شعر ۳ زبانه گذاشته که خوووندنش خالی از لطف نیست...

---------------------------------------------------

و اما غزل که طبق معمول کمی قدیمیه ......

عشقت فسانه ایست که من گوش کرده ام

عشقت شراب شوق که من نوش کرده ام

بانو بگو حقیقت این داستان کجاست؟

بانو حقیقتی که فراموش کرده ام

عشق تو زخم کهنه من را عمیق کرد

دل را ببین که کشتم و داروش کرده ام

آری حدیث زلف و دل و خال و فتنه است

خود را فدای آن بر و آن دوش کرده ام

تاریک مثل شب، و تو دیگر که نیستی

من چلچراغ خاطره خاموش کرده ام

ای آنکه می شود دلم از قصه تو شاد!

بنگر که قصه را ز تو مدهوش کرده ام

ختمش به رفتن است ولی ماندنیست باز

بر لوح دل حدیث تو منقوش کرده ام

راستی توووی زندوووون، وبللاگ جدیدم، کمی هم از من نثر بخوانید لطفا....

خوش باشین...... یا علی

نوشته شده توسط هادی میلانلووو در سه شنبه سی ام تیر 1388 | موضوع: