چنین است رسم سرای خفن
گهی رخت شادی و گاهی کفن

نوشته شده توسط هادی میلانلووو در پنجشنبه هجدهم آذر 1389 | موضوع:

[سفر نبود و کسی دست در کتابم برد

به سقف زل زدم از درد... تا که خوابم برد

صدای هق هق من پشت کوه قایم شد

برای بیداری، قرص خواب لازم شد](1)

با ذوق و بدو بدو رفتم نمایشگاه، از حسابم پول برداشته بودم، پولی که از برادر کوچیکم قرض گرفته بودم. با پرس و جو پیداش کردم. شب قبلش از روی اینترنت لیست کارایی که می خواستمو برداشته بودم، 8 یا 9 تایی می شد. داشتم می دویدم، واقعا داشتم می دویدم. رسیدم به راهرو 19 شماره غرفه رو پیدا کردم، رفتم و گشتم: 1-2-3-4-5-7-8. دوباره گشتم، اینبار از آخر به اول شمردم: 8-7-5-4-3-2-1. وایسادم. به رفیقم گفتم پس غرفه 6 کجاست؟ از اونی که توی غرفه 4 بود پرسیدم: ببخشید پس سخن گستر کجاست غرفه ش؟ گفت 5شنبه تعطیل شد. گفتم چرا؟ گفت نمی دونم. همین. تموم شد. اومدم بیرون. شماره میثمو گرفتم. گفتم ماجرای سخن گستر چیه؟ گفت آقای موسوی میگه کتاباشونو جمع کردن. فقط تلفنو قطع کردم. نه پرنده کوچولویی، نه توله گرگی، نه سیب زمینی، نه زرافه، نه پروانه، نه کبوتر! هیچی نبود! همشو جمع کرده بودن

 

[«تفنگ رو نشونه گرفته بود و می گفت: یکی شون رو انتخاب کن!

داد می کشیدم و گریه می کردم، داد می کشیدم، دستش رو گذاشت روی ماشه، شروع کرد به شمردن، داد می کشیدم و گریه می کردم، داد می کشیدم، گریه می کردم، چشم هامو بستم و یکی رو کشیدم تو بغلم:

بنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــگ!!!

داد می کشیدم

گریه می کردم»

این خاطره ی یک مادر در اردوگاه آلمان نازی برای انتخاب زندگی یکی از دو فرزندش نیست.

این خاطره ی من است وقتی بین تکه تکه کردن شعرهایم... و کشتن شعرهایم، پشت در ِ [...] داد می کشیدم و گریه می کردم](2)

من این پست رو می خواستم بعد از نمایشگاه بذارم با کلی مطلب که درباره کتاب های معلمهام و البته دوستام قرار بود آماده کنم. حالا چی دارم؟ یه غرفه تعطیل و یه عالمه کتاب جمع شده

 

[نگاه می کنم از غم به غم که بیشتر است

به خیسی چمدانی که عازم سفر است

من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم

که سرنوشت درختان باغمان تبر است] (3)

اشکال نداره، هر چند این شعر ربطی به این فضا و اتفاق نداره اما اینو می نویسم فقط برای اینکه بگم ما کار خودمونو می کنیم. ادبیات و شعر چیزی نیست که بشه دخلشو آورد!

پ.ن:

(1): از سید مهدی موسوی

(2): از الهام میزبان

(3): از فاطمه اختصاری

 

 

برای "سید مهدی موسوی" و پرنده کوچولو

برای معلم بزرگم "الهام میزبان" و توله گرگهاش

برای "فاطمه اختصاری" و سیب زمینی های پخته اش....

و برای خودم....

 

 

هی منتظر ماندم نیامد لحظه آخر

هی باختم او را به این تقدیر بی باور

در چشم ها، در چشم های خسته و خیسم

می دید عکس چشم هایش می شود هی تر

بی معرفت! مثل طنابی تاب می دادم

مثل لباسش می شدم یک بند  نازک تر

عق می زدم هی خاطراتش را ولی عکسش

در چشم هایم خیره میشد! که تهِ مکثش

یک مرد دیوانه، پر از تشویش پیدا بود.

نسکافه و سیگار! شاید چای و یکم دود،

اینها نسیب من شد از تصویر بی مِهرش

تصویری از یک معجزه! یک عشق! یک دختر

در چشم هایت موج می­زد عکس مردی که

پر بود از تشویش و عشقت تا به حدی که

اسم تو او را مست می کرد و زمین می زد

می خورد دائم صورتش محکم به سدی که

از چشم هایت تا ته قلبش علم کردی

حالا رسیده کار به جایی که باریکه....

تابید توی چشم من یک­دفعه عکس تو

یک دفعه من مثل تو شد! یک عکس! یک تابلو

یک دفعه من توی نگاهت محو شد، گم شد

یک دفعه پوچ و زشت مثل حرف مردم شد

یک دفعه خالی شد دلم از فندک و سیگار

یک دفعه گم شد لابه لای حرفهات انگار

تن را به آغوش پر از تشویش تو دادم

یک اتفاق ساده بودم! با تو افتادم!

دزدید احساس مرا وهم هم آغوشی

من مست شد یک دفعه با این خواب خرگوشی

بغضت ترک خورد و مرا یک دفعه خالی کرد

پر بود از تصویر من اشک فراموشی

از خاطراتت پر شده هر خطشان شاید

این سوتین های قشنگی که نمی پوشی

فریاد، گریه، اشک قعـ قعـ وصل شد انگار

یک بوق ممتد جیغ می زد آن ورِ گوشی

افتاد من از چشم تو! یک گوشه ای افتاد

می رفت عشقم عین موهای شما با باد

گم کرد راهش را نگاهم، مثل من گم شد

افتاد چشمت تا به چشمم باد ما را برد

از گیسهایت من خودش را دار زد یکهو

تو توی قلبم شانه هایم را تکان می داد

یک باد می آمد، مرا باران اشکت شست

بارانِ تو می کرد خیسم در شبی محمل

هی عکس تو می زد به مغزم مثل رعد و برق

تصویر تو از ذهنِ من می رفت و من مختل-

یک گوشه افتادم. مرا لرزیدن چشمت

انگار توی دست هایش می کند منحل!

تصویر را تردیدها گم می کنند آخَر

تاثیر تصویر تو را می دید چشمم در

هر گوشه این خانه در هر جاش در هر جاش

فرقی ندارد آینه یا تخت حتا در!

مثل طنابی پیچ خوردم در لباس تو

یک حلقه شد دستم به دورت مثل انگشتر

در چشم هایت خیره شد چشمی که بعد از تو

می شد به هر چه چشم غیر از چشم تو کافر

تقدیر می بارید بر فرق سرم یک ریز

می ماند شعر ابتر......